باسمه تعالی
السلام علیک یا ابالحسن یا امیرالمؤمنین ، یا علی ابن ابیطالب ، یا حجه الله علی خلقه ،
یا سیدنا و مولینا ، انا توجهنا و استشفعنا و توسلنا بک الی الله و قدمناک بین یدی حاجاتنا ؛
یا وجیهاً عندالله ، اشفع لنا عندالله

* یا صاحب الزمان (عج) !

دست مرا گرفتید ، تا یادتان بمانم           از روی خاک بردید ، تا اوج آسمانم.
گفتند ؛ امام هر عصر ، بابای مهربان است.            روز پدر مبارک ، بابای مهربانم !

اللهم عجل لولیک (عج) الفرج

13 رجب المرجب ؛ خجسته سالروز میلاد باسعادت و سراسر خیر و برکت مولود عظیم الشأن کعبه ؛
حضرت امام علی ابن ابیطالب ( علیه السلام ) ، و روز بزرگداشت " مقام پدر "
را تبریک ، تهنیت و شادباش عرض می نماییم.
******

 

     حضرت مولی الموحدین و امام المتقین ؛ اسداله الغالب ؛ امام علی ابن ابیطالب (علیه الصلوه و السلام ) ؛ مولود عظیم الشأن کعبه ، پسرعمو و جانشین رسول گرامی اسلام ؛ حضرت ختمی مرتبت (ص) ، اولین امام شیعیان و دومین معصوم عالم امکان ، همسر گرامی حضرت فاطمه زهرا (س) و پدر عظیم الشأن حضرات ائمه معصومین (علیه و علیهم السلام) می باشند.
     حضرت امام علی (ع) در روز جمعه 13 رجب در سال سى‏ام عام الفيل ( ده سال پیش از بعثت حضرت خاتم الأنبیاء (ص) ) در مکه معظمه دیده به جهان گشودند.
     پدر گرامیشان ؛ ابوطالب فرزند عبدالمطلب فرزند هاشم بن عبدمناف و مادر عزیزشان هم فاطمه دختر اسد فرزند هاشم بن عبدمناف مي باشند.
     حضرت امام علی (ع) نخستين فرزند خانواده بنی هاشم است که پدر و مادر او هر دو از فرزندان هاشم می باشند. 
     خاندان بنی هاشم از لحاظ فضائل اخلاقی و صفات عاليه انسانی در قبيله قريش و اين طايفه در طوايف عرب ، زبانزد خاص و عام بوده است . فتوت ، مروت ، شجاعت و بسياری از فضايل ديگر اختصاص به بنی هاشم داشته و هر یک از اين فضيلتها در مرتبه عالی در وجود مبارک حضرت امام علی (ع) متجلی بوده است.
     ولادت آن حضرت (ع) به طرز عجيب و بي سابقه ‏اى ، در درون خانه كعبه به وقوع پيوست :

اى آن كه حريم كعبه كاشانه تست‏         *       بطحا صدف گوهر يكدانه تست.
گر مولد تو به كعبه آمد ، چه عجب ؟‏       *      اى نجل خليل ، خانه خود خانه تست.

 

     فاطمه بنت اسد ، به هنگام درد زايمان ، راه مسجدالحرام را در پيش گرفت و خود را به ديوار کعبه نزديک ساخت و چنين گفت : " خداوندا ! به تو و پيامبران و کتابهايی که از طرف تو نازل شده اند و نيز به سخن جدم ابراهيم ، سازنده اين خانه ايمان راسخ دارم . پرودگارا ! به پاس احترام کسی که اين خانه را ساخت ، و به حق کودکی که در رحم من است ، تولد اين کودک را بر من آسان فرما ! "
     لحظه ای نگذشت که ديوار جنوب شرقی کعبه در برابر ديدگان عباس بن عبدالمطلب و يزيد بن تعف شکافته شد.
     فاطمه بنت اسد ، وارد خانه کعبه شد و ديوار به هم پيوست. فاطمه تا سه روز در شريفترين مکان گيتی مهمان خدا بود . و نوزاد مبارک خويش را در سيزدهم رجب سي ام عام الفيل به دنيا آورد. سپس همان شکاف ديوار کعبه ، دوباره گشوده شد و فاطمه بنت اسد به همراه مولود عزیز و ارجمندش بيرون آمد و گفت : " پيامی از غيب شنيدم که نامش را " علی " بگذار.

علی است ؛ صاحب عز و جلال و رفعت و شأن  *  علی است ؛ بحر معارف ، علیست کوه وقار.
دلیل رفعت شأن علی اگر خواهی  *  بدین کلام ، دمی گوش خویشتن می دار.
چو خواست مادرش از بهر زادنش جایی  *  درون خانه خاصش بداد جا جبّار.
ز بهر مدخل آن پیشوای خیل زنان  *  شکافت حضرت ستار کعبه را دیوار.
پس آن مطهره ، با احترام داخل شد  *  در آن مکان مقدس بزاد مریم وار.
برون چو خواست که آید پس از چهارم روز  *  ندا شنید که رو نام او علی بگذار.
فدای نام چنین زاده ای بود جانم  *    چنین امام گزینند ، اولی الابصار.

 

     آن گاه ؛ فاطمه بنت اسد روی به خانه نهاد. شخصی به سرعت خود را به ابوطالب و خانواده او رساند و بشارت ولادت علی (ع)  را داد. همه خانواده که در پیشاپیش آنها حضرت محمد مصطفی (ص) قرار داشتند، به استقبال فاطمه و نوزادش آمدند. حضرت محمد (ص) ، نوزاد را در بغل گرفت و زبان خویش را در دهان او قرار داد و اذان و اقامه در گوش مبارک ایشان خواندند ... .
     حضرت امام علی (ع) تا سه سالگی را نزد پدر و مادر خویش به سر برد و بسيار مورد تكريم و احترام آنان بود ، زيرا جدای از فرزندى كه محبوب والدين خويش بودند ، كمالات آن حضرت (ع) از قبيل ؛ سخن گفتن در شكم مادر، باز شدن‏ ديوار كعبه به احترام وى و تولدشان در خانه خدا ( رخداد و معجزه بس عظیم و عجیبی که هرگز در تاریخ بشریت ، سابقه نداشته و بعد از آن نیز تکرار نشده است. ) ، سلام به پدر و مادر و تمام انبياء الهى و بويژه به رسول خدا (ص) ،تلاوت قرآن و ساير كتاب‏هاى آسمانى در حضور پیامبر اسلام (ص) و ... ، موقعيت اميرالمؤمنين (ع) را در ميان مردم و به ويژه خانواده‏ اش ، چندین برابر نموده بود. لذا پدر بزرگوارش ( ابوطالب ) ، شتران زیادی را قربانی و در ميهمانى تولد " مولود كعبه " ، همه مردم را به وليمه دعوت نمود (به این صورت که اوّل ، هفت بار خانه خدا را طواف نمایند، آن گاه داخل خانه ابوطالب شوند ) ... .
    على (ع) از نظر تربيت ‏خانوادگى فوق العاده بالا و چشمگير بود. هر چند پدر گرامی ایشان ( ابوطالب ) نیز از بزرگان و رئيس قبائل مكه ، رئيس قبيله بني هاشم  ( يکي از ده فرزند عبدالمطلب )، متصدى امور كعبه و يکي از شخصيت هاي نقش آفرين صدر اسلام بود و در ميان مردم موقعيت بى نظيرى داشت.
    پدر گرامی ایشان ( ابوطالب ) ، پس از وفات عبدالمطلب، سرپرستي پيامبر اکرم (ص) را بر عهده گرفت و پس از بعثت و آغاز رسالت رسول خدا (ص) ، قوي ترين حامى و ياور آن حضرت (ص) ، در برابر دشمنان و بد انديشان محسوب می شد و سراسر وجودش، سرشار از بخشش، مهرباني و فداکاري در راه آيين توحيدي بود و در راه هدف مقدس حضرت خاتم الانبیاء (ص) که همان گسترش آيين يکتاپرستي بود، با تمام وجود جانبازي و فداکاري کرد و گفت: « تا جان دارم، از محمد (ص) دفاع مي کنم. »
    مادر ارجمندشان ( فاطمه بنت اسد ) هم از زنان پاكدامن و اسوه حقيقت و ايمان به شمار مى ‏آمد و نخستين زن از زنان عالم می باشند كه پس از حضرت خديجه كبرى (س) به رسول خدا (ص) ايمان آوردند.
    از آنجا که خداوند متعال مي خواست ايشان به کمالات بيشتری نائل آيد ، پيامبر اکرم (ص) وی را از بدو تولد ، تحت تربيت غير مستقيم خود قرار داد. پس از چند سال و در سن شش سالگی امام علی (ع) ، در اثر قحطی و خشکسالی عجيبی که در مکه اتفاق افتاد ، ابوطالب ؛ پدر گرامی امام علی (ع) و عموی پيامبر اسلام (ص) ، با تأمین هزينه سنگين زندگی  چند فرزند روبرو شد و پيامبر گرامی اسلام (ص) با مشورت عموی خود ـ عباس ـ توافق کردند که هر يک از آنان فرزندی ازفرزندان ابوطالب را نزد خود ببرند ، تا گشايشی در کار ابوطالب باشد.  بر این اساس ؛ عباس ، جعفر را و پيامبر (ص) هم علی (ع) را به خانه خود بردند و لذا حضرت علی (ع) از خانه پدر به خانه پسر عموی خود یعنی پیامبر (ص) منتقل و به طور کامل در کنار ایشان و تحت سرپرستی و پرورش مستقیم آن حضرت (ص) درآمد و آنچنان با پيامبر (ص) همراه بود که حتی هرگاه پيامبر (ص) از شهر خارج مي شد یا به کوه و بيابان هم می رفت ، او را نيز همراه خود مي برد.
    از فضايل ویژه حضرت امام علی (ع) ؛ سبقت ایشان در کارهای خير است که آن بزرگوار ، نخستين فرد ايمان آورنده به پيامبر گرامی اسلام (ص) می باشند. 
    پس از نخستین وحی الهی و بعثت حضرت محمد بن عبداله (ص) در غار حرا ، وقتی که آن حضرت (ص) از غار حرا رهسپار شهر و خانه خود شد ، شرح حال را فرمود و علی (ع) به آن حضرت ایمان آورد و تنها مجری طرح ها و یار همراه و دلسوز پيامبر اکرم (ص) در دعوت و مأموریت الهي ایشان بود.
    پس از سه سال دعوت مخفيانه ایشان به اسلام، نیز سرانجام پيک وحی فرا رسيد و فرمان دعوت همگانی داده شد و باز در مجلس ضيافتی که پیغمبر بزرگ اسلام (ص) ، برای آشنا کردن و دعوت خویشاوندان نزدیک خود به دین اسلام ترتيب داد ، از حاضران سؤال فرمود که ؛ " چه کسی از شما مرا در اين راه کمک مي کند تا برادر و وصی و نماينده من در ميان شما باشد؟ " فقط علی (ع) تنها کسی بود که از جای خود بلند شد و پاسخ داد : " ای پيامبر خدا ! من تو را در اين راه ياری مي کنم. " ، پيامبر (ص) بعد از سه بار تکرار سؤال و شنيدن همان جواب ، فرمود : " ای خويشاوندان و بستگان من ! بدانيد که علی (ع) برادر و وصی و خليفه پس از من در ميان شماست. "
    امام علی (ع) ، پیوسته ملازم رسول اکرم (ص) بود تا آن حضرت (ص) از مکه به مدینه هجرت فرمود نمود و از افتخارات ديگر حضرت علی (ع) اين است که در شب هجرت نیز که کفار ، خانه رسول خدا (ص) را محاصره کرده و در پی قتل آن حضرت (ص) در بسترشان بودند، با شجاعت کامل برای خنثی سازی این توطئه پلید ، به جای ایشان در بستر خوابيده و زمينه هجرت آن پيامبر عزیز (ص) را آماده ساختند که پیامبر اعظم (ص) نیز به سلامت از خانه بیرون آمده و رهسپار مدینه گردیدند.
    حضرت امام علی (ع) پس از هجرت ، در مدینه هم ملازم پیغمبر اکرم (ص) بودند و در هیچ امری با آن حضرت (ص) مخالفت نکرد. جانبازی و فداکاری در ميدان جهاد و حضور شجاعانه و مؤثر در 26 غزوه از 27 غزوه پيامبر (ص) ، جز جنگ تبوک که آن حضرت (ص) ، او را در مدینه به جای خود نشانیده بود ، و سريه های مختلف و همچنین ضبط و کتابت وحی ( قرآن مجید ) به عنوان یکی از کاتبان وحی و حافظان قرآن و تنظيم بسياری از اسناد تاريخی و سياسی و نوشتن نامه های تبليغی و دعوتی ، از جمله فضايل و کارهای حساس و پر ارج امام علی (ع) در این دوران می باشد.

    در همين دوران ، رسول اکرم (ص) یگانه دختر محبوب خود ، حضرت فاطمه زهرا (س) را هم به امام علی (ع) تزویج فرمود. 
    یکی از افتخارات ویژه حضرت علی (ع) ، انتخاب وی از سوی پیامبر اعظم (ص) به عنوان برادر خویش در جریان " پیمان مؤاخات " ( پیمان اخوت و برادری مسلمانان ) پس از هجرت به مدینه است که به ایشان فرمودند : " تو برادر من در اين جهان و سرای ديگر هستی . به خدايی که مرا به حق برانگيخته است ... ، تو را به برادری خود انتخاب مي کنم ، اخوتی که دامنه آن ، هر دو جهان را فرا گيرد. " 
    پيامبر اعظم (ص) پس از اتمام مراسم حج سال دهم هجرت ( « حجه الوداع » ، « حج البلاغ » و « حج الاسلام » ) که آخرین حج در آخرین سال عمر شریف ایشان بود ، در راه برگشت در محلی به نام غديرخم ( در نزديکی منطقه جحفه ؛ ميان جاده مکه مکرمه و مدينه منوره و محل گذر کاروان ها ) بر اساس فرمان الهی ، دستور توقف داد تا رسالتش را به اتمام برساند. پس از نماز ظهر ، بر بالای منبری از جهاز شتران رفتند و فرمودند : "  ای مردم ! نزديک است که من دعوت حق را لبيک گويم و از ميان شما بروم. درباره من چه فکر مي کنيد ؟ "  ، مردم گفتند : " گواهی مي دهيم که تو آيين خدا را تبليغ مي کردی. " ، پيامبر (ص) فرمودند : " آيا شما گواهی نمي دهيد که جز خدای يگانه ، خدايی نيست و محمد بنده خدا و پيامبر اوست ؟ " ، مردم گفتند : " آری ، گواهی مي دهيم. " ، سپس پيامبر (ص) ، دست مبارک حضرت علی (ع) را بالا گرفته و فرمودند : "  ای مردم ! در نزد مؤمنان سزاوارتر از خودشان کيست ؟ " ، مردم گفتند : " خداوند و پيامبر او بهتر مي دانند. " ، سپس فرمودند : " ای مردم ! هر کس من مولا و رهبر او هستم ، علی هم مولا و رهبر اوست. " و اين جمله را سه بار تکرار فرمودند. بعد مردم ، اين انتخاب را به حضرت علی (ع) تبريک گفته و با ایشان بيعت نمودند.

    پس از رحلت رسول اکرم (ص)، امام علی (ع) ۳۳ سال داشتند و با اینکه در همه فضایل دینی و اخلاقی و ... سرآمد و در میان اصحاب پیغمبر(ص) ممتاز و منحصر به فرد بودند و علیرغم تمامی سفارشات مکرر و صریح پیامبر اکرم (ص) ، با بهانه ها و توطئه های مختلف ، ایشان را از  خلافت و جانشینی ظاهری پیامبر بزرگ اسلام (ص) کنار زدند و لذا ایشان هم از صحنه اجتماع کناره گرفته ، به مدت 25 سال ( زمان سه خلیفه پس از رحلت رسول اکرم (ص) ) خانه نشین شدند و سکوت اختيار فرمودند ، تا اینکه پس از کشته شدن خلیفه سوم ، در سال 35 هجری قمری ( یعنی در سن 58 سالگی امام علی(ع) ) مردم با آن حضرت (ع) بیعت نموده و ایشان را به خلافت ظاهری برگزیدند.
    آن حضرت (ع) در مدت حکومت خود ( به مدت ۴ سال و ۹ ماه ) ، سیرت پیامبر اکرم (ص) را عملی و به اجرای عدالت و اصول اسلامی پرداخت که برخی از صحابه و سودجویان که از رفتار و منش الهی و عادلانه آن حضرت (ع) متضرر می شدند ( و پیشاپیش آنها هم عایشه ، طلحه ، زبیر و معاویه بودند. ) به بهانه های مختلف و منجمله خون خلیفه سوم ، سر به مخالفت برافراشته و بنای شورش و آشوب گری گذاشتند.
    بیشتر مساعی آن حضرت (ع) در زمان خلافت ایشان به عنوان حکومت عدل الهی ، صرف رفع اختلافات داخلی شد و در این زمان ، جنگهای فراوانی از جمله ؛ صفين ، جمل و نهروان ( که هر يک پيامدهای خاصی به دنبال داشت. ) رخ داد. آن حضرت برای خوابانیدن فتنه ، در نزدیکی بصره ، جنگی با عایشه و طلحه و زبیر نمود که به جنگ " جمل " معروف است ، جنگی هم با معاویه ، به مدت یک سال و نیم ، در مرز عراق و شام کرد که به جنگ " صفین " و نیز جنگی با خوارج در نهروان  نمود که به " جنگ نهروان " معروف می باشد.
    بعد از جنگ نهروان و سرکوب خوارج برخی از خوارج از جمله عبدالرحمان بن ملجم مرادی ، برک بن عبداله تميمی و عمرو بن بکر تميمی در يکی از شب ها گرد هم آمده و اوضاع آن روز و خونريزي ها و جنگهای داخلی را بررسی کردند و از نهروان و کشتگان خود ياد کردند و سرانجام به اين نتيجه رسيدند که باعث اين خونريزی و برادرکشی ؛ حضرت علی (ع) و معاويه و عمروعاص هستند و اگر اين سه نفر از ميان برداشته شوند ، مسلمانان تکليف خود را خواهند دانست. سپس با هم پيمان بستند که هر يک از آنان متعهد کشتن يکی از سه نفر گردد. ابن ملجم ملعون ، متعهد قتل امام علی (ع) شد. برک بن عبداله تنها توانست معاویه را از ناحیه ران زخمی کند که پس از مدتی درمان شد و بهبود یافت. عمرو بن بكر نیز قاضی شهر را که آن روز به سبب بیماری عمرو عاص به جای او اقامه جماعت می کرد ، به قتل رساند. اما در این میان فقط ابن ملجم ملعون ، نقشه خود را با موفقیت اجرا کرد.
    پس از گذشت زمانی کوتاه ، در سحرگاه نوزدهم ماه مبارک رمضان سال چهلم هجری در مسجد کوفه ، در محراب عبادت با ضربه شمشیر زهرآلودی ، فرق مبارک آن حضرت (ع) را شکافت ، خون از سرش جاری و محاسنش به خون رنگین شد و در این حال فرمودند : « فزت و ربّ الکعبه » ( به خدای کعبه ، رستگار شدم. ) ، سپس آیه 55 سوره مبارکه طه را تلاوت فرمودند: « منها خلقنا کم و فیها نعیدکم و منها نخرجکم تاره اخری » ( شما را از خاک آفریدیم و به آن بازتان می گردانیم و بار دیگر از آن بیرونتان می آوریم. ) ، مردم به سوی ابن ملجم دویدند، ولی هر کس به او نزدیک می‌شد، ابن ملجم با شمشیر خود، او را می زد. سرانجام قثم بن عباس پیش رفت و او را به زمین کوبید. امام حسین (ع) به اتفاق بنی هاشم ، پدر بزرگوار را روی گلیمی گذاشتند و به خانه بردند. 
    امیرالمؤمنین (ع) به ابن ملجم اشاره کرده و فرمودند : « اگر من از دنیا رفتم، او را بکشید، همان طور که مرا کشته ؛ و اگر سالم ماندم، خواهید دید که درباره‌ او چه تصمیمی می‌گیرم. »
    قدری شیر برای امام علی (ع) آوردند. امام (ع) کمی از آن نوشیده و فرمودند : « به زندانی خود نیز از این شیر بدهید و او را اذیت نکنید. »
    پزشکان کوفه ( از همه ماهرتر ؛ اثیر بن عمرو ) به بالین ایشان گرد آمدند. اثیر وقتی زخم سر مبارک امام (ع) را دید، پس از معاینه ای ، گفت: « یا علی (ع) ! وصیت های خود را بکن، زیرا شمشیر زهرآلود به مغزت رسیده و معالجه مؤثر نیست. »
    و بدین ترتیب ، امام مظلوم شیعیان ، امام متقین و پیشوای آزادگان (ع) ، در شب بیست و یکم همان ماه و در سن 63 سالگی ، به فیض شهادت رسیدند و پیکر مطهرشان در نجف اشرف به خاک سپرده شد.
حضرت امام علی (ع) در واپسين لحظات زندگی نيز به فکر صلاح و سعادت مردم بود و به فرزندان و بستگان و تمام مسلمانان چنين وصيت فرمودند : " شما را به پرهيزکاری و به نظم در کارها سفارش مي کنم و اينکه همواره در فکر اصلاح بين مسلمانان باشيد. يتيمان را فراموش نکنيد ، حقوق همسايگان را مراعات کنيد . قرآن را برنامه عملی خود قرار دهيد. نماز را بسيار گرامی بداريد که ستون دين شماست. "
    غسل و تکفین امام علی (ع) بر اساس سفارش آن حضرت (ع) ، توسط دو فرزند گرامیشان ؛ امام حسن (ع) و امام حسین (ع) انجام شد. سپس جنازه مطهر آن حضرت (ع) را به سوی سرزمین « غری » ( نجف اشرف ) برده و در آنجا دفن فرموده و ( و براساس وصیت خود آن حضرت (ع) ) ، قبر شریفشان را پنهان فرمودند.

    مرقد مطهر امام علی (ع) همچنان مخفی بود ، تا اینکه با از میان رفتن بنی امیه و رفع خطر خوارج در زمان بنی عباس ، توسط حضرت امام جعفر صادق (ع) به شیعیان شناسانده گردید.
    عبادت و راز و نیاز به در گاه الهی ( آن هم شایسته و در شان حضرت امام علی (ع) ) ، تفسير قرآن کریم و حل مسائل دينی ، پاسخ به پرسشهای دانشمندان ملل و شهرهای ديگر ، بيان حکم بسياری از رويدادهای نوظهور در اسلام ، تربيت و پرورش گروهی پاک ضمير با روح آماده برای سير و سلوک ، سرکشی ، دلجویی و یاری یتیمان ، ستمدیدگان و مطلومان ، کار و کوشش برای تأمين زندگی بسياری از بينوايان و درماندگان تا آنجا که با دست خويش باغ احداث مي کرد و قنات استخراج مي نمود و سپس آنها را در راه خدا وقف مي نمود ، و ... از جمله رئوس برنامه و فعالیتهای حضرت امام علی (ع) در زمان غصب خلافت آن امام همام (ع) و پس از آن بود.

 

    حضرت امام علي (ع) ، دارای کنيه ها و القاب مختلفي هستند ، از جمله ؛
ابوالحسن ، ابوتراب (هم نشيني آن حضرت با خاک و سجده هاي طولاني ايشان داشت. در سال دوم هجري هم علي (ع) روزي زمين خوابيده و مقداري گرد و غبار بر لباسشان نشسته بود. در اين هنگام ، پيامبر اسلام (ص) بر بالين ايشان آمد و با خطاب « يا ابوتراب » آن حضرت را بيدار کرد. از آن زمان ، به اين کنيه مشهور شدند. ) ، ابوریحانتین ( اين کنيه را هم پيامبر (ص) براي ايشان قرار داد و به معناي پدر دو ريحانه بهشت، امام حسن (ع) و امام حسين (ع) می باشد. ) ، مرتضی ، اميرالمؤمنين ، يعسوب الدين (مالک و رئيس و حاکم دين ) ، و يعسوب المؤمنين ( آقا و رئيس مومنان ) ، اسد الله ( اسداله الغالب ) ( شيرخدا ) ، حيدر (حیدر کرار ) ( شير بيشه ايمان ) ، سید عرب ، سید المسلمین ، امام المتقین ، مولی الموحدین ، کاشف الکرب ( برطرف کننده غم ) و ...

نهج البلاغه امام علي (ع) :

    کتاب نفيس، ارزشمند و مقدس "  نهج البلاغه " شامل مجموعه اي از سخنان زيباي امير کلام حضرت امام علي (ع) و برگزيده اي از خطبه ها، نامه ها و سخنان کوتاه و حکمت آميز آن حضرت (ع)  به عنوان يکي از نيازهاي اساسی جامعه اسلامي در تمام اعصار می باشد.


********
اللهم ارزقنا زیارته و شفاعته
هیأت امنای آستان مقدس حضرت امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع) در روستای شیخ شبان