باسمه تعالی

السلام عليك يا أم المصائب زينب ... السلام على من هيجت قلبها للحسين الْمَظْلُومِ الْعُرْيـانِ، الْمَطْرُوحِ عَلَى الثَّرى،
سلام بر ام المصائب ( مادر مصیبتها ) زینب کبری ... سلام بر بانويى كه دلش از جاى كنده شد براى حسين مظلوم كه با تنى برهنه بر خاك افتاده . 
 وَ قـالَتْ بِصَوْت حَزين: بِاَبي مَنْ نَفْسي لَهُ الْفِداءُ، بِاَبِى الْمَهْمُومُ حَتّى قَضى بِاَبِى الْعَطْشـانُ حَتّى مَضى، بِاَبي مَنْ شَيْبَتُهُ
و (در آن حال) با صدايى غمگين گفت: پدرم به فداى كسى كه جانم به  قربانش، پدرم به قربان آن كه با دلى پر اندوه از دنيا رفت، پدرم  فداى كسى كه لب تشنه شهيد شد. پدرم به قربان كسى از محاسنش
تَقْطُرُ بِالدِّماءِ ،اَلسَّلامُ عَلى مَنْ بَكَتْ عَلى جَسَدِ اَخيها بَيْنَ الْقَتْلى، حَتّى بَكى لِبُكائِها كُلُّ عَدُوّ وَ صَديق، وَ رَأَى النّـاسُ
خون می چكيد.سلام بر كسى كه گريست بر بدن برادرش در ميان كشتگان تا آنجا كه از گريه او هر دشمن و دوستى گريست و مردم
دُمُوعَ الْخَيْلِ تَنْحَدِرُ عَلى حَوافِرِها عَلَى التَّحْقيقِ، اَلسَّلامُ عَلى مَنْ تَكَفَّلَتْ وَاجْتَمَعَتْ في عَصْرِ عاشوراءَ بِبَناتِ رَسولِ اللهِ
اشک خیل را دیدندکه به راستی بر صورتهایشان جاری بود. سلام بر كسى كه سر پرستى كرد و گرد آورد در عصر عاشورا دخترانِ رسول
وَ اَطْفـالِ الْحُسَيْنِ،وَ قـامَتْ لَهَا الْقِيـامَةُ في شَهـادَةِ الطِّفْلَيْنِ الْغَريبَيْنِ الْمَظْلُومَيْنِ، اَلسَّلامُ عَلى مَنْ لَمْ تَنَمْ عَيْنُها لاَِجْلِ
خدا و كودكان حسين (ع) را و قيامت براى او برپا شد در شهادت دو طفل غريب و مظلوم ، سلام بر كسى كه چشمش به خواب نرفت
حِراسَةِ آلِ رَسُولِ اللهِ في طَفِّ نَيْنَواءَ ، وَ صارَتْ اَسيراً بِيَدِ الاَْعْداءِ ، اَلسَّلامُ عَلى مَنْ رَكِبَتْ بَعيراً بِغَيْرِ وَطاءِ،
بخاطر نگهبانى از خاندان رسول خدا در سرزمين نينوا،و به دست دشمنان اسير گرديد. سلام بر بانويى كه بر شتر بى جهاز سوار گشت
وَ نادَتْ اَخيها اَبَاالْفضْلِ بِهذَا النِّداءِ : اَخي اَبَا الْفضْلِ! اَنْتَ الَّذي اَرْكَبْتَني اِذا اَرَدْتُ الْخُرُوجَ مِنَ الْمَدينَةِ،
و برادرش ابوالفضل را اينگونه ندا كرد: برادرم! ابوالفضل، تو بودى كه مرا سوار مى كردى وقتى مى خواستم از مدينه بيرون روم.
اَلسَّلامُ عَلى مَنْ خَطَبَتْ في مَيْدانِ الْكُوفَةِ بِخُطْبَة نـافِعَة حَتّى سَكَنَتِ الاَْصْواتُ مِنْ كُلِّ نـاحِيَة، اَلسَّلامُ عَلى
سلام بر كسى كه سخنرانى كرد در ميدان شهر كوفه ; سخنرانى سودمندى كه آرام شد صداها از هر سو. سلام بر كسى
مَنِ احْتَجَّتْ في مَجْلِسِ ابْنِ زِياد بِاحْتِجاجات واضِحَة، وَ قـالَتْ في جَوابِه بِبَيِّنـات صـادِقَة، اِذْ قـالَ ابْنُ زِيـاد 
كه در مجلس پسر زياد استدلال كرد با دلائل  آشكار و گفته هاى او را با دلايل روشن و درست پاسخ داد، آنگاه كه ابن زياد
لِزَيْنَبَ سَلامُ اللهِ عَلَيْها ؛ كَيْفَ رَاَيْتِ صُنْعَ اللهِ بِاَخيكِ الْحُسَيْنِ؟ قـالَتْ: مـا رَاَيْتُ اِلاّ جَميلاًً ...
به زينب (س) گفت: چگونه ديدى كار خدا را نسبت به برادرت حسين (ع) ؟ فرمود: نديدم جز زيبايى ...

فرازی از زیارت [ مفجعه ] حضرت زینب کبری (س)

 

سر نی در نینوا می‌ماند اگر زینب نبود     *     کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود.
چهره سرخ حقیقت بعد از آن طوفان رنگ     *     پشت ابری از ریا می‌ماند اگر زینب نبود.
چشمه فریاد مظلومیت لب تشنگان     *     در کویر تفته جا می‌ماند اگر زینب نبود.
زخمه زخمی ترین فریاد در چنگ سکوت     *     از طراز نغمه وا می‌ماند اگر زینب نبود.
در طلوع داغ اصغر ، استخوان اشک سرخ     *     در گلوی چشمها می‌ماند اگر زینب نبود.
ذوالجناح دادخواهی بی سوار و بی لگام     *     در بیابان ها رها می‌ماند اگر زینب نبود.
در عبور از بستر تاریخ، سیل انقلاب     *     پشت کوه فتنه جا می‌ماند اگر زینب نبود.

 

سالروز وفات جانسوز و هجران غم انگيز عقیله بنی هاشم ؛ ام المصائب ، تجلی صبر،
بانوي قهرمان و احياگر حماسه هاي جاويد کربلا و پرچمدار نهضت حسيني ( عليه السلام ) ،
حضرت زينب كبري ( سلام الله علیها ) را تسلیت و تعزیت عرض می نماییم.

 

نام : زینب (س)
نام پدر : حضرت امیرالمؤمنین امام علی بن ابیطالب (ع)
نام مادر : حضرت فاطمه زهرا (س)
ناریخ ولادت : پنجم جمادی الأولی سال پنجم ( یا ششم ) هجری قمری
محل تولد : مدینه منوره
همسر : عبداله بن جعفر بن ابیطالب
تعداد فرزندان : 4 پسر ( علی ، عون ، محمد ، جعفر ) و 1 دختر ( ام کلثوم )
وفات : شب یکشنبه 15 رجب سال 62 هجری قمری
محل دفن : شام

 

     حضرت زینب كبرى ( سلام اله علیها ) ؛ سومين فرزند و دختر بزرگ خانه امام علی (ع) و فاطمه (س) و یكی از شخصیت های بی نظیر و مؤثر عالم اسلام است که در روز پنجم جمادى الاولى سال پنجم یا ششم هجرى قمرى ( پس از صلح حديبيه و دو سال بعد از تولد حسين بن على (ع) ) در محلّه بنى هاشم شهر مدینه منوّره دیده به جهان گشودند.
     پدر عظیم الشأن آن حضرت (س)، اوّلین پیشواى شیعیان ؛ حضرت امیرالمؤمنین امام على بن ابیطالب (ع) و مادر گرامیشان ، حضرت فاطمه زهرا (س) می باشند و محيطى كه حضرت زینب (س) در آن رشد كرد ، مهبط جبرئيل امين و جايگاه وحى سرمدى بود.
     ثمره مبارک ازدواج حضرت امام علی (ع) و فاطمه زهرا (س) ، 5 فرزند به نام هاي ؛ حسن (ع) ، حسين (ع) ، زينب کبری (س) ، ام كلثوم ( زينب صغری ) (س) و محسن (ع) می باشد که محسن (ع) قبل از تولد و در جریان تجاوز و هجوم دشمنان اسلام به خانه آن بزرگواران (ع) و شکستن پهلوی مادر عزیزش ؛ فاطمه زهرا (س) در بین دیوار و در ، به شهادت رسید.
     در زمان تولد که وجود مقدس زینب کبری (س) ، جد بزرگوارشان ، پیامبر اکرم (ص) در سفر بوده و در مدینه حضور نداشتند. لذا پس از تولد حضرت زینب (س) ، صدیقه طاهره (س) به امیرالمؤمنین (ع) فرمود که چون پدرم در سفر هستند و در مدینه حضور ندارند، شما این دختر را نام بگذارید. آن حضرت (ع) فرمود: من بر پدر شما سبقت نمی گیرم، صبر نما که به این زودی رسول خدا (ص) باز خواهد گشت و هر نامی را که صلاح بدانند ، بر این کودک می نهند. پس از 3 روز ، رسول خدا (ص) مراجعت فرموده و همانگونه که رسم و سیره آن حضرت (ص) بود، نخست، به منزل حضرت فاطمه زهرا (س) وارد گشتند. امام علی (ع) خدمت آن حضرت (ص) ، فرمودند که : یا رسول الله! خداوند متعال دختری به دخترت عطا فرموده است، نامش را معین فرمایید. پیامبر (ص) فرمودند: اگر چه فرزندان فاطمه (س) ، اولاد من می باشند، لکن امر ایشان با پروردگار عالم است و من منتظر وحی می باشم. در این حال ، جبرئیل نازل شد و عرض کرد: یا رسول الله! حق تو را سلام می رساند و می فرماید: « نام این مولود را " زینب " بگذار، چرا که این را در لوح محفوظ نوشته ایم. » رسول اکرم (ص) قنداقه آن مولود گرامی را طلبید و به سینه چسبانید، بوسید و نامش را زینب نهاد و فرمود: " به حاضرین و غایبین امت، وصیت می نمایم  که حرمت این دختر را پاس بدارند. همانا که او به خدیجه کبری ( علیها السلام ) شبیه است. "
     یکی از معانی این سخن رسول اکرم (ص) این است که همانگونه كه فداكاري هاي حضرت خديجه (س) در پيشبرد اهداف پيامبر و اسلام بسيار ثمربخش بود، ايثار، صبر و استقامت زينب کبری (س) در راه خدا نيز در بقا و جاودانگي اسلام از اهميت ويژه‌اي برخوردار است.
     " زينب " به معنای " زينت پدر " ، نامي است كه خداوند براي دختري انتخاب كرد ، كه با انجام رسالت خويش زينت بخش تاريخ و موجب افتخار و سرافرازي خاندان وحي و ولايت گشت و در تاريخ كربلا كه تاريخ جاودانگي اسلام و تشيع می باشد ، درخشان و جاودانه گردید.

     نام مبارک آن حضرت (س) ؛ " زینب " ( زینت پدر ) ، كنیه گرامیشان ؛ ام الحسن و ام كلثوم ، و القاب آن حضرت (س) هم ؛ عقیله بنی‌هاشم ، عقیلة النبوة ، عقلیة القریش ، عقیلة الطالبین ، عَقیلةُ خِدر الرسالة ( خردمند پرده نشینان رسالت ) ، عقلیة الوحى ، عَقیلةُ النِساء ، ام المصائب، كَعبةُ الرَزایا ( قبله رنجها )، قرینة النَوائِب (همدم و همراه ناگوارى ها ) ، صابرة محتسبة ، عارفه ، عامله، زاهده، باکیه ، بطلة كربلاء ، عظیمةٌ بلواها ، صدّیقة الصغرى، عصمة الصغرى، ولیة اللّه العظمى، ناموس الكبرى، مظلومةٌ وحیدة ، امنیة الله ، آیةٌ مِن آیات الله ، محبوبة المصطفى ، قرة عین المرتضى ، عابدة آل على ، نائبةُ الزهراء ، سلیلة الزهراء ، سِرُّ اَبیها ، سُلالةُ الوِلایة ، وَلیدةُ الفَصاحة ، شَقیقةُ الحَسن ، نائبةُ الحسین ، شریكة الحسین ، شریكة الشهید ، كَفیلة السجاد ، عالمه غیر معلّمه ، فهیمةٌ غیرَ مُفهِّمة ، فاضله ، كامله ، مَلیكةُ الدنیا ، عَدیلةُ الخامس مِن اهل الكِساء ، ناموسُ رَواقِ العَظمةِ ، سیدة العَقائِل ( بانوى بانوان خردمند ) ، رَضیعة ثَدىِ الولایة ، بلیغة ، فصیحة ، المُوثَّقة ، شمسةُ قَلادَةِ الجَلالةِ ، نَجمةُ سَماءِ النَبالَة ، المعصومة الصغرى ، رَبَةُ خِدرِ القُدس ، قبلة البَرایا ، رَضیعَة الوحى ، بابُ حِطَةِ الخَطایا ، حَفَرَةُ علىٍ و فاطمةٍ ، رَبیعَةُ الفضل و ... می باشد.
     حضرت زينب کبری (س) ، مسير پرحادثه و دردناكي را كه در طول زندگی به عنوان " ام المصائب " در پيش روی دارد، در همان زمان كودكي خود ( که ارتحال پيامبر خدا (ص) نزديك بود،) در آينه رؤيا مي نگرد که نزد پيامبر اکرم (ص) آمده و با زبان كودكانه خویش ، این رؤیا را بدین شرح برای جدش پيامبر اكرم (ص) بازگو مي‌كند ؛« اي رسول خدا! ديشب در خواب ديدم كه باد سختي وزيد كه بر اثر آن دنيا در ظلمت فرو رفت و من از شدت آن باد به اين سو و آن سو مي‌افتادم؛ تا اينكه به درخت بزرگي پناه بردم، ولي باد آن را ريشه كن كرد و من به زمين افتادم. دوباره به شاخه ديگري از آن درخت پناه بردم كه آن هم دوام نياورد. براي سومين مرتبه به شاخه ديگري روي آوردم، آن شاخه نيز از شدت باد در هم شكست. در آن هنگام به دو شاخه به هم پيوسته ديگر پناه بردم كه ناگاه آن دو شاخه نيز شكست و من از خواب بيدار شدم. » ، رسول مکرم اسلام (ص) با شنيدن خواب زينب (س) ، بسيار گريست و حوادثي را كه در انتظار اوست ، تعبير فرمود ، تا او كه دست پرورده علي (ع) و بزرگ شده دامان زهرا (س) می باشد ، خود را براي رويارويي با اين حوادث مهيا سازد. رسول گرامی اسلام (ص) چنین فرمودند :
« درختي كه اولين بار به آن پناه بردي ، جدّ توست كه به زودي از دنيا مي‌رود. و دو شاخه بعد ، مادر و پدر تو هستند كه آنها هم از دنيا مي‌روند و آن دو شاخه به هم پيوسته ؛ دو برادرت حسن و حسين هستند كه در مصيبت آنان ، دنيا تاريک مي‌گردد. »
     چندي نگذشت كه گوشه اي از خواب زينب (س) با رحلت جانسوز پيامبر اكرم (ص) تعبیر شد.
     بنابراین حضرت زینب (س) حدود 5 سال در دامان پر مهر جد گرامیشان ؛ حضرت خاتم الانبیاء (ص) ، تحت تعلیم و تربیت و بهره گیری از مواهب ، کمالات و فیوضات آن حضرت (ص) بودند و اين مدت زمان، برای شمار آن حضرت (س) در اصحاب پيامبر اسلام (ص) کافی است ، لذا كساني كه شرح حال اصحاب حضرت ختمی مرتبت (ص) را نوشته اند، نام حضرت زينب کبری (س) را هم زينت بخش كتاب خویش نموده اند.
     بعد از رحلت رسول خدا (ص) ، فاطمه زهرا (س) نیز با فاصله کوتاه چند ماهه ای ، مظلومانه به شهادت رسید. زینب کبری (س) در كنار مادر بيمار خود كه در پی ارتحال جانسوز پدر (ص) و مصيبتهاى وارده پس از آن در بستر بيمارى افتاده و روزهاى آخر عمر شریفشان را مى گذرانيدند ، به پرستارى از ایشان پرداخت و سرانجام نيز شاهد شهادت مظلومانه او و بهترين پناه دوران كودكى خود شد. پس از شهادت مادرش (س)، شب هنگام و مخفیانه، همراه پدرش على (ع) ، برادرانش حسن (ع) و حسين (ع)، و چند تن ديگر از محرمان اهل بيت (ع)، در مراسم خاکسپارى مادر حضور يافت و پس از آن تلاش مى كرد تا براى دو برادر، مادرى مهربان باشد. 
     حضرت زینب کبری (س) از آن پس ، همواره ظلم و جنايت دشمنان در حق اهل بيت پيامبر (ص) و پدر گرامیش ؛ امام علی (ع) را نظاره مي‌كرد و همه اين ناملايمات بر قلب كوچكش فرود مي‌آمد و صبر و پايداري در راه خدا را پيشه خود مي‌ساخت ،‌ تا اینکه در اندک زمانى بعد از شهادت حضرت زهرا (س) ، دوباره شاهد مصيبت سنگین و جانسوز ديگری یعنی ؛ از دست دادن پدر بزرگوارشان ؛ امام على (ع) ـ در سال چهلم هجرى ـ بود. پس از اين مصيبت، زينب بيش از بيش تنها ماند و و ظيفه او در قبال برادرانش سنگين تر شد.
     هنوز از غم فقدان پدر فارغ نشده بود که در کنار تمام مظلومیتهای امام حسن مجتبی (ع) ، جفای دشمنان در شهادت مظلومانه و جانسوز آن امام همام (ع) در سال 50 هجرى و تشييع و دفن غريبانه آن حضرت (ع) در قبرستان بقيع را نظاره کرد و پاره هاى جگر برادرش امام حسن (ع) مقابل چشمان او ظاهر گشت. او با اين همه مصيبتها ، در كنار تنها برادر بازمانده ، چون كوهى استوار ايستاده و پذيراى مصيبت هاى بزرگتر گردید. تا اینکه واقعه خونبار كربلا ، شهادت امام حسین (ع) و یاران عزیزشان در روز عاشورا و رنج اسارت و غربت اهل بیت عصمت و طهارت (ع) در سال 61 هجری قمری پیش آمد.
     نام و حیات مبارک حضرت زینب کبری (س) ، با نام مبارک امام حسین (ع) ، شهدای کربلا و نهضت عاشورا قرین می باشد.
     زينب كبرى (س) در فاجعه خونبار كربلا ، دهها تن از بهترين و عزيزترين كسان و فرزندانش و از جمله برادر عزیزش ؛ امام حسین (ع) را از دست داد.
      2 نفر از فرزندان حضرت زینب (س) به نام های عون و محمد نیز در حادثه عاشورا ، در ركاب دائي بزرگوارشان ، حضرت امام حسين (ع) به فیض شهادت نایل گردیدند.
     در تداوم نهضتی که حضرت فاطمه زهرا (س) در حمایت از امام معصوم زمان خویش (ع) و مقابله با باطل در پیش گرفت، حضرت زینب (س) نیز در واقعه کربلا ( مرحله نخست ؛ مرحله مبارزه، جهاد و شهادت ) ، با ایثار و شجاعت ، دوشادوش امام معصوم (ع) حضور داشت و پس از شهادت او نیز (مرحله دوم ؛ مرحله پیام رسانى و بیدارگرى ) ، با شجاعت تمام ، پیام قیامش را به جهانیان ابلاغ کرد. اگر نهضت امام حسین (ع) در همان مرحله نخست ، خلاصه مى‏شد و كسى نبود كه پیام نهضت آن حضرت (ع) را به گوش مردم آن زمان برساند، ماه‏ها زمان لازم بود تا به طور طبیعى خبر قیام امام (ع) به شهرهاى اطراف برسد. شاهد این مدعى این است كه پیش از ورود اهل‏بیت امام(ع) به مدینه ، مردم آن شهر هنوز از رویدادهاى كربلا بى‏خبر بودند. در این مدت ، یزیدیان با آن همه امكانات تبلیغاتى كه در اختیار داشتند، به راحتى مى‏توانستند، وقایع كربلا را درراستاى منافع خود تحریف كنند و به گونه‏اى به گوش مردم برسانند كه براى حكومت یزید ، كمترین ضرر و زیان را دربرداشته باشد. در این صورت تا حد بسیار زیادى از تأثیر قیام امام‏حسین (ع) در جامعه آن زمان و جوامع آینده مسلمانان كاسته مى‏شد، و به طور قطع ما امروز شاهد این همه آثار و بركات براى نهضت امام حسین (ع) نبودیم ، لذا حضرت زینب کبری (س) به عنوان پیام رسان عاشورای حسینی (ع) ، در کنار حضرت امام سجاد (ع) ، این مسئولیت خطیر ( به ثمر نشستن اهداف قیام کربلا و پیام رسانی تاریخی به گوش بشریت و اسارت ) را با رنج مصائب ، نیازمند آزادگی در اسارت ، صبر و پایداری، و در عین حال افشاگری ظلم و ستم و فساد دشمنان آل الله ، به خوبی و در حد اعلای کمال به سرانجام رسانید.

     رسالت راستين حضرت زينب کبری (س) به عنوان شيرزن دشت كربلا ، زمانی آغاز شد که پس از به شهادت رسيدن حضرت اباعبداله الحسين (ع) و هفتاد و دو تن از ياران ایشان ، با ايراد سخنان آتشين به بيدارگري مردم کوفه و ستيز با ستمکاران و يزيديان پرداخت. پس از واقعه خونبار كربلا ، نقش ايشان روند تازه تري يافت. آن حضرت (س) در اين دوران ، ضمن حضور در كاروان اسراي كربلا در برابر حكام جور قرار گرفته و به افشاگري ظلم و ستم وارد بر آل طه (ص) از سوي خاندان اميه پرداخته و در اين دوران سخت ، با حضور در كاخ برخي حكمرانان جور زمان مانند يزيد و ابن زياد، با تاكيد برحقانيت طريق آل محمد (ص) بر سخنان و تبليغات مسموم خاندان اميه درباره بني هاشم ، خط بطلان كشيدند. سرانجام هم اهل بيت امام حسین (ع) را با عزت و احترام به مدينه بازگرداندند.
     حضرت زینب کبری (س) به جهت علاقه فراواني كه به برادرش امام حسين (ع) داشت و اینکه می‌داند كه باید در تمام صحنه ها و لحظه ها در كنار آن امام همام (ع) باشد، بنابراین در ازدواج با پسر عموی خویش ( عبداله بن جعفر ) ـ كه پنج سال از او بزرگتر بود. ـ شرطی بسیار نیکو  مبنی بر اینکه هرگز و در هیچ لحظه ای از برادرش ( حضرت امام حسین (ع) ) جدا نشود ( هر گاه امام حسين (ع) خواست به سفر برود، زينب (س) بتواند همراه برادرش برود و عبداله از رفتن وي ممانعت نكند. ) ، قرار داد ، تا از وظیفه مهم خود باز نماند.

     هوش ، ذكاوت ، فصاحت ، بلاغت ( امام سجاد (ع) در حق ایشان فرمودند: « اَنْتِ بِحَمدِ اللّهِ عالِمَةٌ غَیرَ مُعَلَّمَة وَ فَهِمَةٌ غَیرَ مُفَهَّمَة » ؛ « اى عمّه ! شما الحمدللّه بانوى دانشمندى هستید كه تعلیم ندیده، و بانوى فهمیده اى هستى كه بشرى تو را تفهیم ننموده است. » ) ، شجاعت ، شهامت ، زهد ، ورع ، علم ، عفاف ، عدالت گستري ، ظلم ستيزي ، صبر و بردباری و ... از نکات بارز اخلاقی و شخصیتی در وجود باکرامت حضرت زینب کبیری (س) است.
     در بیان مقام علمی حضرت زینب (س)  همین بس که ایشان در زمان اقامت پدر بزرگوارشان امام علی (ع) در کوفه، برای زنان، مجلس تفسیر قرآن برپا می‌کردند و در زمان بیماری امام سجاد (ع) ، مردم برای پاسخ سوالات شرعی خود، مرجعی جز حضرت زینب (س) نداشتند.
     حضرت زینب (س) که بانویى بزرگوار از دودمان پاک اهل بیت عصمت و طهارت (ع) می باشند ، دارای كرامات بسیار زیادی هستند.
     حضرت زينب کبری (س) پس از 56 سال حیات مبارک دنیایی و تحمل آلام ، محنت ها و مصائب گوناگون و دفاع شجاعانه از حریم مقدس ولايت و امامت ، به دلیل قحطی در شهر مدینه [ یا در واقعه حرّه سال 62 هجرى ] به همراه همسر گراميشان عبداله بن جعفر ـ كه در شام ( دمشق / سوریه ) زمين هايى داشت ـ به آن شهر مسافرت نموده و در 15 رجب سال 62 هجرى قمرى ( حدود یکسال و نیم پس از واقعه خونبار و جانسوز عاشورای حسینی (ع) ) وفات نموده و بدن مطهر آن بانوى عظیم الشأن (س) در همانجا مدفون گرديد.

     روستایی که حضرت زینب کبری (س) در آن مدفون هستند ، در گذشته به راویه و اکنون به زینبیه مشهور است. در حال حاضر این روستا به شهر متصل و در 7 کیلومتری شرق دمشق قدیم به طرف فرودگاه واقع است. در خیابان اصلی این شهرک از دور، گنبد و مأذنه‌های مقبره آن حضرت (س) دیده می‌شود. گنبد این مرقد مطهر ، طلائی و در سمت شرقی و غربی آن ، دو مناره کاشی کاری شده قرار دارد. قبر مطهر حضرت زینب کبری (س) در وسط حرم با ضریحی نقره‌ای و اطراف آن ، هشت ستون کاشی کاری شده که گنبد حرم بر آن استوار شده ، وجود دارد. دیوارهای حرم تا نصف آن سنگ سفید و بقیه آئینه کاری بوده و جلوه‌ای از هنر و معماری ایرانی اسلامی است. فضای حرم حضرت زینب (س) و صحن آن بصورت مربع مستطیل است که شبستان و گنبد و حرم در وسط آن قرار گرفته و دارای چهار درب ورودی است. سقف شبستان و حرم از سه قسمت تشکیل شده که به صورت پله‌ای بر روی هم قرار دارند و گنبد نیز در وسط آن واقع شده است. بر روی این گنبد ، آیاتی از قرآن مجيد نوشته شده و در سالهای اخیر ، طلاکاری شده است. مساحت کل صحن، حرم و سایر مراکز وابسته حدود ده هزار متر مربع است. در حرم جمعا ۱۱۴ اتاق وجود دارد که ۶۴ اتاق آن در صحن بزرگ و بقیه در صحن دوم و حسینیه‌های اطراف است.


********
اللهم ارزقنا زیارته و شفاعته
هیأت امنای آستان مقدس حضرت امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع) در روستای شیخ شبان